Ky studim pyet se çfarë duhet të ndërtojë Kosova në mënyrë që projektet e energjisë së ripërtërishme të mund të kalojnë vazhdimisht nga koncepti në përmbylljen financiare, ndërtimin dhe funksionimin. Ai përqendrohet në kushtet rregullatore, të rrjetit, kontraktuese, të procedurës së lejeve, financiare dhe institucionale të nevojshme për të shndërruar objektivat e energjisë së ripërtërishme në projekte që të financueshme nga bankat. Ai argumenton se drejtimi i politikave të Kosovës është tashmë i qartë. Strategjia e Energjisë 2022–2031, Agjenda e Gjelbër për Ballkanin Perëndimor, detyrimet e Komunitetit të Energjisë, Ligji për Energjinë e Ripërtërishme, funksionimi i tregut ALPEX dhe ankandi i parë solar tregojnë se energjia e ripërtërishme nuk është më një çështje e politikave dytësore. Sfida është zbatimi. Kosova duhet të diversifikojë një sistem të vjetruar të bazuar në linjit, të zvogëlojë ekspozimin ndaj importit, të përmirësojë sigurinë e furnizimit dhe të mobilizojë kapitalin privat për gjenerim, rrjete, ruajtje dhe fleksibilitet.
Boshllëku qendror është se Kosova ka hyrë në formimin e hershëm të tregut, por ende nuk ka arritur shkallën e nivelit investues. Statusi i nivelit investues nuk do të thotë projekte pa rrezik ose kthime të garantuara për investitorët. Kjo do të thotë që investitorët, kredidhënësit, blerësit e korporatave dhe institucionet publike mund të kuptojnë rregullat, të vlerësojnë rreziqet, të mbështeten në kontrata, të sigurojnë qasje në rrjet, të ardhura nga çmimet dhe të financojnë projekte në kushte të parashikueshme. Provat tregojnë pse kjo ka rëndësi. Kosova ka pasur afërsisht 281 megavat kapacitet të energjisë së ripërtërishme në vitin 2024, kundrejt një objektivi strategjik prej afërsisht 1,600 megavatësh deri në vitin 2031. Kjo lë një boshllëk prej rreth 1,319 megavatësh.
Përfundimi është i drejtpërdrejtë: Kosova mund të bëhet një treg me nivel investues në energjinë e ripërtërishme vetëm nëse kalon nga ambicia në zbatim të përsëritshëm. Qëllimi nuk është mbrojtja e investitorëve nga të gjitha rreziqet. Është për të zvogëluar pasigurinë e panevojshme të sistemit publik, për të mbrojtur konsumatorët dhe buxhetet publike, për të disiplinuar zhvilluesit privatë dhe për të lejuar që projekte të besueshme të arrijnë mbylljen financiare në mënyrë të përsëritur.